© Melissa Struik

Over mij

Over mij

Moeder van twee, grafisch ontwerper met een passie voor fotografie

A memory is a way of holding on to the things you love, the things you are, the things you never want to lose.

Mensen vragen wel eens of ik een studie gevolgd heb in grafische vormgeving of fotografie, maar mijn diploma heeft eigenlijk totaal geen verwantschap met beiden. Eigenlijk ben ik een maatschappelijk werker.. en een moeder. Ik ben een moeder met een camera die een fotografe werd. Tijdens mijn studie was ik al jaren lang creatief bezig met het maken van flyers, posters, websites en al dat andere reclamemateriaal. Ik wilde mensen helpen.. maar met wat precies wist ik eigenlijk niet. Daarom ging ik, zoals velen met mij.. de opleiding tot Maatschappelijk werker volgen. Uiteindelijk een aantal jaar later kreeg ik kinderen. Twee zelfs, een zoon in 2015 en een dochter in 2017. Ik ben niet zomaar een gewone, doorsnee blije moeder. Ik kan obsessief zijn, sommigen zouden zelfs dwangmatig kunnen zeggen.. meedogenloos in het vastleggen van elke beweging van mijn kinderen. Elke mijlpaal, elke lach, elke kreet. Ik vind het geweldig om herinneringen vast te leggen door middel van foto’s en filmpjes. Een klein beetje troost vindt ik in de wetenschap dat ik niet de enige ben die dit fantastisch vind. Toen mijn kleine grote sumoworstelaar geboren werd, was ik bang dat ik niet elk moment kon vastleggen en zou vergeten hoe elke uitdrukking en beweging op zijn gezichtje was. Duizenden foto's en filmpjes maakte ik met mijn telefoon. Helaas ben ik nogal kritisch wat betreft kwaliteit en vond ik het vreselijk dat ik mijn telefoon-foto's niet op groot formaat kon afdrukken zonder kwaliteitsverlies van de schoonheid die ik met mijn ogen waarnam. Kinderen worden zó snel groot, je knippert met je ogen en voor je het weet gaan ze naar school.

De kostbaarheid van die momenten van de eerste jaren zijn zo fijn om te ‘hebben’. Ik geloof dat het vastleggen van de momenten, die in een oogwenk voorbij vliegen erg kostbaar zijn. Momenten die generaties lang bewaard kunnen blijven zodat ook onze toekomstige generaties hun geschiedenis kunnen kennen. Dat ze de liefde kunnen zien in de foto's die elke generatie voor de ander had. Herinneringen zijn kostbaar, het verleden is kostbaar. Op de momenten zelf realiseer je misschien niet altijd de emotie die er mee samenhangt. En toen realiseerde ik me waarmee ik mensen wou gaan helpen. De vluchtige momenten die ik vang om mijn kinderen vast te leggen zijn goud voor mij. En door mijn verschillende fascinaties/werk te combineren kan ik hetzelfde voor iemand anders doen. Het geeft het hele ‘werk’-ding een hele andere betekenis.  Ik kan mensen helpen hun herinneringen te onthouden, ze voor altijd vast te leggen.

Ik heb soms extra dwanghandelingen zoals het perfect sorteren van foto’s qua tijd. Meestal geef ik er de voorkeur aan om alle foto's op eindeloze harde schijven te zetten en in oude schoenendozen op te bergen met de belofte dat ik een datum ga kiezen om de 4 jaar aan foto’s in boeken te gaan vastleggen. Er zijn momenten dat ik elke klik van de camera wil bewaren voor later. Dat sorteren van foto’s stel ik dus maar uit. Het is een probleem, en ik ben klaar om het toe te geven. Maar voor nu ben ik moeder, ik ben een fotograaf en dit is mijn verhaal.